سلام

قبل از اینکه ادامه مطلب قبلی را در صفحه قرار دهم ذکر چند نکته را به صورت خلاصه لازم میدانم.ابتدا اینکه بسیار خوشحالم دوستانی که به این صفحه توجه میکنند اهل اندیشه و نظرند با دلهایی پاک.از اینکه من را با نظرهای خوبشان آشنا میکنند و دریچه های نو بر من مینمایانند به خود میبالم که چنین فرصتی نصیب هرکسی نمیشود امیدوارم این روند ادامه داشته باشد .باشد تا اینجا مکتبی برای سنجد باشد با استادی شما دوستان .

نکته دیگر اینکه مطلب قبلی که قسمتی از یک مقاله بود نظر شخصی اینجانب نبود بلکه نظر کارشناسانه از یک محقق بود که بر پایه آمارو اطلاعات حاصل از تحقیقات به دست آمده است.دیگر اینکه در ابتدای 12خصوصیت از کلمه((عمدتا))نه کلماتی مثل((همه)) یا((همیشه)) استفاده شده که انتقاد برخی دوستان را برطرف میکند.

مطلب مهم دیگرکه در نوشتار برادر و دوست بزرگوارم((تک شاخ)) به آن اشاره شده بود و من با آن موافقم ولی اینگونه بیانش میکنم : اگر عشق واقعی باشد پتانسیل حل مشکلترین مسائل را دارد نه اینکه مسائل حل میشود . این دو متفاوت است.به قولی بالقوه میتواند. شاید دیده باشید آنها که معترفند به عاشق بودن خود و طرف مقابل خویش.آنها که میدانند یکدیگر را بسیار دوست دارند امانتوانسته اند  زندگی مشترک یا ارتباطشان را ادامه دهند.عده ای که احساس داغ عاشقی در ایشان به خاموشی گراییده را نمیگویم زیرا عشقی که خاموش شود عشق نیست (شاید از قدیمیتر ها شنیده باشید که الان داغه بعدا خوب میشه.!!!.!)که شعله های عشق جاودان است هرچند به سردی بگراید خاموش نمیشود.

همه اینها را نوشتم تا بگویم اشاره ام به آن دسته ایست که احساس درک نشدن عشقشان را دارند . این دو متفاوتند . ازآنها بپرسید که تجربه کرده اند. حسی که(( شکستن قلب)) مینامند.گمان نبریم که قلب  شکسته فقط ثمره خیانت یا اصیل نبودن عشق طرف مقابل است.      معتقدم عشق(بالقوه) نه تنها برای یک زندگی خوب کافی است بلکه تمام پایه های آن است.

برمن خرده نگیرید زیرا معتقدم اگرعشق(همان عشق پاک و حقیقی ) وجود داشته باشد نیروی محرکیست برای بهتر شدن وبرای فعالیت و...و خلاصه برای زندگی صحیح .عاشق مملو است از صفاتی چون دوست داشتن - گذشت - دستگیری - ......... .نیرویی که عشق میافریند بی مانند است. سخن گفتن در این مقوله بسی دشوار میباشد زیرا تا کسی ندیده باشد تا حس نکرده باشد هر چه بگویم حق مطلب ادا نخواهد شد.گمانم بر این است که قلمهای بزرگ نویسندگان عالم در توصیف عشق ناتوان بوده چه رسد به زبان و قلم این حقیر که اندک زمانیست برای آرامش دل خویش مینویسد آن را که حس کرده و در درون  یافته است ( به درست یا غلط . نمیدانم ) ولی مینویسد   بی ویرایش فقط آنچه ذهن تقریر میکند دست تایپ مینماید همچون ((کن فیکون))

دوستی در نظری برای مطلب ((آرامش در چیست)) نوشته بودند : دغدغه های دیگر انسان چه میشود؟ نکته ای که گاهی اذهان را به اشتباه انداخته این است که گمان میبریم عاشق شدن یعنی فراموش کردن یا برعکس حل شدن دغدغه ها . نه هیچگاه چنین نیست.

عاشق حقیقی قدم اول را در دوست داشتن غیر برداشته است واین توانایی خاموش در وی روشن گشته یا روشنتر شده است.

آنگاه که بالقوه هایش به بالفعل تبدیل شد اگر تا دیروز دیگران را نمیدید از امروز خواهد دید و اگر میدید امروز بهتر خواهد دید و با انرژی مضاعف به تلاش در رفع دغدغه ها گام برخواهد داشت.(البته این نیروی بالقوه در همه هست و عاشق شدن یکی از موثرترین محرکها برای بالفعل شدن این نیروها یا احساسات خفته میباشد  خصوصا برای افرادی که تا دیروز هیچکس را نمیدیدند و دیگران  برایشان مفهومی مشابه ابزار و آلات بی جان داشتند که وسیله ای برای رفع خواسته های ایشان بودند نه بیشتر.)

صفا و جلای دل از زنگارها یکی از ثمرات عاشق شدن است .اگر در این گفتار به دیده تردید مینگرید مجددا خواستار توجه شما میشوم که سخن از عشقی حقیقیست نه هر آنچه عشق مینامندش ( مطمئنا در وصف عشق حقیقی توافق کردن شاید سختترین کارها به نظر آید . عرض کردم توان توصیفش را در عقل نیافتم ولی خوشحال میشوم تعابیر دوستان را بدانم .)

روزی در نظری برای مطلب دوست عزیزم ((تیک)) نوشتم :((من هم تب دارم.)) پرسید:(( تو چرا تب داری؟)) عرض کردم :((هرتبی که بد نیست وبیماری نیست.تبهای زیادی وجود داره تب طلا- تب پول- تب عشق و...))(البته من سرما خورده بودم!) منظور: هر داغی تن یا تپش قلبی را نتوان عشق نامید که تب عشق را درمان نطلبند و تبی که با وصال فرو نشست تب عشق ننامید.

راستی خیلی وقتها دیدم که تب عشق یک جورایی مسری بوده چون دیدم افراد از آدمهای دوست داشتنی تاثیرپذیری زیادی دارند.(نمیدونم اینم وسط حرفها خواستم بنویسم:-))

دوستی نوشت تعریفی از عشق نداردکه مرا بر آن داشت تا به نکته ای بپردازم اینکه : عشق را با عقل درک میکنند یا با دل؟                از آنجایی که عشق مقوله ای نیست که تعریف مشخص و توافق      شده ای میان آدمیان داشته باشد شاید همین دلیلی باشد بر لزوم درک آن توسط دل و بیان درکی اینچنین بسیار مشکل است مگر برای آن اهل دلی که این حس را به تجربه یافته است. در نقدهایی که بر نوشتارهای پیشین در صفحه نظرات یا توسط پست الکترونیک دریافت کردم در آرای دوستانی که از نزدیک میشناختم این تفاوت را به وضوح یافتم.

نمیدانم مقایسه درستی باشد یا نه؟ توضیح دادن یک رنگ برای فرد روشن دل(نابینا) اگر غیرممکن نباشد بسیار سخت خواهد بود و این احتمال که عمق احساسی که از دیدن رنگ حاصل میشود را دریافت نکند بسیار است.حال همینگونه است برای فردی که همیشه چشمانش را بسته بودند یا خودش آنها را بسته بوده و تا چشم نگشاید یا این فرصت را نیابد توان درک رنگ را آنگونه که شایسته است نخواهد یافت.

تا اینجا خواندید: یک تشکربرای صبری که دارید و یک خواهش:لطفا بقیه را هم بخوانید.(-:

به نظر من نمیشود بگوییم :شاید بهتر بود نتیجه اینجوری بود یا یک جور دیگر. چون نظری تخصصی بوداز یک محقق که ارائه داده بود. ولی اگر نظر شخصی را بنویسم شاید بهتر بود را اینگونه مینگارم : همسران در شناخت خصوصیات هم تلاش کنند واین مسئله را محدود به دوران قبل از ازدواج ندانند زیرا شناخت بهتر یکدیگر به جلوگیری از برداشتهای غلط از رفتارهای طرف مقابل کمک خواهد کرد.

مثال : همسرمان را بشناسیم و بدانیم وقتی خسته است واقعا توانایی شنیدن ندارد واین اصلا ربطی به دوست داشتن و نداشتن وی یا کم شدن عشقش نسبت به ما یا هزاران فکر منفی که میتواند از ذهنمان بگذرد ندارد. و خصوصیات بسیاری از این دست میتوان یافت که بشناسیم بعد قضاوت کنیم نتیجه هرچه باشد به حقیقت نزدیکتر و حکم ما عادلانه تر خواهد بود. از موارد بسیار مهمی که میتواند در پایایی زندگی مشترک نقش موثری ایفا کند: شناخت رفتارهای فیزیولوژیکی طرف مقابل به عنوان یک مرد یا یک زن است.رفتارهایی که طبیعت مرد بودن یا زن بودن جدا از آنها نیست .

مثال بارز آن عادات ماهیانه در بانوان میباشد که به طور واضح و موثری بر رفتارشان تاثیرگذار است و بی شک رفتار متقابل مرد در این دوران علاوه بر کمک در برقراری آرامش روحی در همسرش میتواند بقای زندگی یا ارتباطشان را تضمین کند.(لازم به ذکر است که شناخت همین خصوصیت طبیعی به ظاهر ساده میتواند به طور مثبتی تاثیر گذار باشد در برخورد پدر با دختر برادر با خواهر حتی مادر با دختر و .....مدیر با کارمند زن یا کارمندان با مدیر زن .....)

تحقیقی در دادگاههای خانواده که در ایران کار ساده ای نخواهد بود و کسب آماری از مشاجرات بین همسران و مقایسه بر اساس روزهایی که زن در عادت ماهانه بوده یا نه ما را متوجه اختلاف معنی داری خواهد کرد .

موضوعی که باید بگویم ((وحشتناک)) این است که نه تنها مردان زنان را و زنان مردان را نمیشناسند بلکه مردان خود را و زنان خود را نیز نمیشناسند.(قابل توجه دوستان عزیز به همه اشاره نمیکنم به قول معروف: دور از این جمع ) . بسیاری نیز با باور برابری مرد و زن که بی شک باوری صحیح است تفاوتها را انکار میکنند .

رفتارهایی از این دست هم در مردان هم در زنان بسیار است که نمونه ای عرض شد. اینها را ندانیم و یکدیگر و خویش را نشناسیم سبب خواهد شد نتیجه گیریهای سریع و از نظر خودمان بدیهی داشته باشیم ساده استدلال کنیم عمل کنیم و چون بسیاری از اوقات طرف مقابلمان نیز نیازی به کنکاش در علل اصلی برخورد ما نمیبیند به آنجا میرسیم که دیگر لذتی از عشقی که حقیقتا وجود دارد نمیبریم .نتیجه آخر هم یا جدایی وفراغ است یا زندگی توام با تحمل . در هر حال دو عاشق میابیم بدون درک متقابل. بدون احساس لذت از زندگی.

آری درست است که به تعبیری گفته اند عشق یعنی دیگر خواهی نه خود خواهی (جونم فدای تو) من میگم دراین دیگر خواهی و ندیدن خود و دیدن یار یک خودخواهی نهفته است که البته از نوع خوب : کمال طلبی

کسب آرامش و رسیدن به کمال نیز با تحمل عشقی ملال آور میسر نمیشود.باید بدانیم که یارمان دوستمان دارد ودر این دانستن باید از شناختی که ذکر شد استفاده کنیم . آنگاه روزی خواهد رسید که از برداشتهای اشتباه خویش خجل شویم .

امید اینکه در این مجال اندک و با این قلم ناتوان توانسته باشم منظور خویش را انتقال دهم.هرچند ناگفته ها ونپرداخته های این مبحث بسیار است به بزرگواری خویش ببخشید.

آنقدر حرفهایم طولانی شد که فراموش کردم ادامه مقاله(( آیا نیاز مردان و زنان به عشق متفاوت است))را بنویسم.که امیدوارم در پست بعدی این امر میسر شود. خیلی ممنون که تا انتهای مطلب همراهم بودید. خواهش میکنم با نقطه نظراتتون بهره مندم نمایید.

اگر میخواهید ناراحت نشم اینجوری بنویسید: خیلی قشنگ نوشتی ولی ....... (-:    (این یکی جدی نبود)

راستی آدرس سایر دوستان را در لینکدونی قرار دادم.

رای دادن تو نظرسنجی سنجد یادتون نره(لطفا)جدا از نظرتون

برای مطلب.(متشکرم)

 ((.is worth more than a ring on one 's finger 

 ((استعاره ای زیبا

   با ارزشتر است از حلقه ای بر انگشت.))      

          ((.is better than killing and murdering  

 ((بر این باورم که جستن کلمات زیبا

   بسی برتر است از کشتن و قتل.))

((چیست که آرامش را برای ما به ارمغان میاورد؟))

کاش همه عاشق بودند.

سلام .

از دوست عزیزم هیچکس ممنونم که لطف کردند و

دو موضوع پیشنهاد دادند که یکی این بود:

 ((درتعامل بين مامردم ايران متاسفانه پيش بيني ناپذيربودن

 وغيرقابل اتكابودن رفتاريك ارزش شده است ...ما باورنكرده ايم

كه عقلانيت اقتضا ميكند كه عكس العملهايمان قابل پيش بيني باشد

 وديگران بتوانندروي رفتاروقدم بعدي ما حساب كنند))

حال چرا اینگونه است؟

 هنگامی میتوانیم پیشبینی درستی در هر زمینه ای داشته باشیم

که اطلاعات  خام ما در آن زمینه درست ومطابق با

 واقعیت ماهیتی نه مشاهدات ظاهری ما باشد , در عین حال

ما نیاز به یک مجموعه اطلاعات همه جانبه نه یک بعدی از

 موضوع موردارزیابی خویش داریم.

اینها که در فوق ذکر شد در ارزیابی , شناخت و آنگاه پیش بینی

اشخاصی که با ما در ارتباطند  دخیلند .

هنگامی که شناخت ازیک  فرد بر اطلاعات یک  جانبه ,

 ظاهری و احتمالا نادرستمان از وی پایه ریزی میشود,

نباید انتظارداشت که بتوان پیشبینی درستی ازرفتارو

عکس العمل او به عمل آورد.

بیشتر سوء تفاهمات متداول در زندگی  از سوء برداشتها

 یا سوء شناختهایمان ناشی میشود.

حال به دسته بندی زیر بنگریم :

1. افرادی که خود را آنگونه که هستند نمی نمایانند و

 سعی در پنهان نمودن باطن خویش دارند ,

واینگونه سعی میکنند به کسب مقبولیت اجتماعی بپردازند.

و این پنهان کاری میتواند به دو دلیل باشد ,

 یکی اینکه آنچرا که هستند قبول ندارند و دیگر اینکه

با هدف فریبکاری و کسب منفعتی خاص به پنهانکاری میپردازند .

2.گاهی نیز اشتباه در برداشتی است که از افراد میشود

 یا اینکه فرد رفتار یا علائمی بروز میدهد

 که در طرف مقابلش برداشتی غلط از خود ایجاد میکند.

حال به طور خلاصه هر دو دسته را بررسی میکنیم:

در برخورد با دسته اول  به یاد داشته باشیم

 که او معیارهای مورد قبول دید ظاهری ما را

بروز میدهد و بدون شک ما را تحت تا ثیر قرار خواهد داد .

در برخورد با دسته دوم به یاد داشته باشیم

 که او معیارهای مورد قبول دید ظاهری ما را

بروز نمیدهد و ما او را از خود خواهیم راند.

پس میتوان گفت گاهی دوست را رانده و

 برای دشمن آغوش گشوده ایم چون شناختمان که ناشی

از سوء برداشتهایمان بوده  اشتباه بوده است.

حال چه کنیم تا  پیش بینیهایمان کمتراشتباه از کار دراید؟!؟!؟

یک راه ساده وجود دارد و آن گذر زمان و محک زدن افراد

 در شرایط مختلف است .و در این راه  صبوری وعجله نکردن بسیار مهم است.

با اینکه اعمال افراد میتواند تا حد زیادی معرف شخصیتشان باشد ولی باید به شرایطی که هر

عمل از فردی سر میزند توجه شود.

سعی خواهم کرد باز در این زمینه مطلب بنویسم ,

ولی آنچه خود به آن رسیده ام یکی اینکه شناخت افراد کار مشکلیست

 ودیگر اینکه انسان 100% خوب یا 100% بد به ندرت یافت میشود

, اگر فردی  را به عنوان دوست , همسر و یا انسان مورد قبول

خویش یافتیم ازاوانتظارنداشته باشیم که از اشتباه معصوم باشد .

هررفتار اشتباهی بد است ولی هر رفتار اشتباهی دلیل بر بد بودن مرتکبش نیست.

, همیشه شرایط را در نظر بگیریم.

آنگاه دوست داشتن انسانها شیرینترین و ساده ترین کارها خواهد بود

فکر میکنم  آرامش در دوست داشتن است و هر چه دامنه این دوست داشتن وسیعتر باشد ,

 آرامشی که نصیب ما میشود بیشتر خواهد بود.

در پایان از توجهتان ممنونم .

 نظرات شما را با دقت خواهم خواند و استفاده خواهم کرد.

دوست عزیز(هیچکس)امروز که پیشنهادتون را دیدم سعی کردم سریع چیزی بنویسم .

امیدوارم مرتبط با موضوع پیشنهادی باشد و اگرمنظورتون چیز دیگه ای بود حتما بگویید.

ممنون

صدا کن مرا

این شعر را به عنوان هدیه تولدت از من بپذیر.

 خیلی دوست دارم. میدونی.

امیدوارم ۱۲۰ سال با شادی و سلامتی زنده باشی.

سلام .

از انجایی که این هفته به اسم هفته دفاع نامگذاری شده و با آنکه

قصد نداشتم دراین زمینه سخنی به میان اورم اما نتوانستم !

دیدن تصاویر جنگ و یاد اوری خاطرات تلخ ان دوران سنجد را بر ان داشت تا مطلبی کوتاه بنویسد .

ابتدا نظر شما را به چند نکته درباره این جنگ جلب میکنم:

در جریان  جنگ ایران و عراق از هجده ملیت دنیا در اردوگاههای

اسرای جنگی ایران اسیر حضور داشت.

دولت عراق از حمایت و پشتیبانی کامل سی و نه کشور که به طور

مستقیم( نه فقط طرفداری صرف) برخورداربود که ازان جمله میتوان به:

فرانسه-انگلستان-امریکا-روسیه-چین-یوگوسلاوی-برزیل-ایتالیا و ......

و در میان کشورهای منطقه:

عربستان-اردن-مصر- تمام کشورهای عربی حوزه خلیج فارس- هند-ترکیه و........اشاره کرد. که همانگونه که اشاره شد این حمایتها از مالی

–تجهیزاتی-نیروی انسانی گرفته تا اخبار و اطلاعات نظامی را شامل

می شد.همچنین میتوان به دیدار نمایندگان بیست کشور اروپایی با صدام

واعلام امادگی جهت کمک به عراق در طی جنگ با ایران اشاره کرد.

سخنگوی کشورهای عربی حوزه خلیج فارس در ابتدای جنگ گفت:

(( ما درسی به ایرانیان خواهیم داد که هرگز فراموش نکنند.))

این حمایتها و تایید عملکرد صدام تا بدانجا بود که سران این کشورها با حضور در عراق بارها دست صدام را به نشانه حمایت فشردند.

پادشاه وقت اردن پا را از این فراتر گذاشت و به همراه صدام در یکی از

مناطق جنگی حضور یافت.

اکثر امار فوق از قول ((وفیق سامرایی)) یکی از سران ارتش عراق و مورداعتماد صدام و یک نظامی ایران شناس بود. وی قبل از انقلاب

چندین سفر به ایران داشت و اکنون در لندن زندگی میکند.او از مشاورین

اصلی صدام بود و بارها از وی مدال افتخار گرفت. وی هیچگاه نفرتش

را از ایران و ایرانی پنهان نکرد.

بنا به گفته های وی در تمام طول جنگ ارتش عراق بر اساس اطلاعات رسیده از ماهواره ها و هواپیماهای جاسوسی امریکا از تمامی تحرکات

نیروهای ایرانی و حتی تاریخهای اغاز عملیاتها با خبر بودند.

در طی این چند روز تصاویر غم انگیزی که از تلویزیون ایران پخش شد مرا بر ان داشت تا  کلامی با تو هموطن بگویم شاید ارام شوم.

صحنه های ویرانی خانه ها و دود و اتش که اینها در برابر دیدن گریه های پدری  که جنازه فرزند و همسرش را از زیر اوار بیرون میاورد یا مادری که بر جنازه کودک نوپایش میگرید یا در جای دیگر کودکی بهت زده به چهره سرد و بی جان مادر مینگرد, هیچ نیست.

در برنامه ای صحنه های پایکوبی و شادی مردم عراق را که علاوه بر

شادی نظامیان عراقی  برای کسب پیروزیهایشان بود را نشان میداد.

واین در حالی بود که اهالی خونگرم خرمشهری  و ابادانی ( مردمانی

بی الایش و مهربان که جز نیکی نمیدانند) غمزده , بسیاری با پای پیاده از میان دشتها به سوی دیاری دیگر کوچ میکردند , کوچی اجباری از سرزمین خویش , سفری که در ان حتی فرصتی برای بستن بار سفر

نیز نداشتند و دسترنج یک عمر تلاش و کوشش را گذاشتند و فقط جان عزیزان خویش را  نجات دادند. برخی از ایشان زخمی بودند, بسیاری

غم از دست دادن عزیزی را  در دل داشتند و..........

انها رفتند با امید به اینکه روزی به یاری هموطنانشان به دیار خاطرات

کودکیشان باز گردند .

شاید در ان لحظات فرصتی برای فکر کردن به بازگشت نداشتند وتنها

چیزی که مهم بود گریختن ازمهلکه بود.

دراین میان لحظه ای به دخترکی بیاندیشید که برادرکوچکش رادراغوش گرفته و میگریزد , برادرش که تنها بازمانده از خانواده بزرگش است

( خانواده ای با هفت برادروخواهر ).

دخترکی که تا دیروز با سرو صدای خواهران وبرادران بزرگترش و

آوای  مهربان مادرش  چشم میگشود وبا لالایی مادرش میخفت. اخر او هنوز کوچک بود  و شش سال بیش نداشت( وای برمن! چه مینویسم 

چنین فرضی ونوشتنش ساده است ولی میتوانست واقعی باشد. فراموش

نکنیم که امثال این ماجرا رخ داده است) حال دخترک قصه ما باید با

صدای گریه برادرش بیدار شود زیراپسرک میترسد, گشنه است, مادرش

را میخواهد, ....و دختری که خود به پرستاری  نیاز داردَ  کوچکترین مادر دنیا شده است.................. 

این داستان ادامه دارد ولی هر لحظه تلختر میشود ,

بقیه اش با شما ....................

به این بهانه خواستم مطالب زیر را هم بنویسم:

چطور شده که امروز ما همه اینها را به فراموشی سپرده ایم.

عده ای با سفر به عراق و سوریه و عربستان و عده ای دیگر با سفر به دبی یا انتالیا و................ثروت این دیار را به جیب کسانی میریزند

 که هنوز هم ما برایشان پست ترین مردم زمینیم.

چرا باید ما به جایی سفر کنیم که شیوخ کثیف و حیوان صفتش با ما

کینه ای دیرینه دارند و برای دختران این سرزمین هر بهایی میپردازند

نه برای اینکه ارزشی برایشان قائلند بلکه به این دلیل که درخیال خام

خویش اینگونه بر ایران و ایرانی برتری یافته اند. من قوم پرست نیستم و

میدانم که در هر دیاری خوب هست بد هم هست .

چرا به تاریخ  نمینگریم؟ ایا صدمات وارده به این مرز و بوم از سوی

اینها فقط به جنگ اخیر محدود میشود؟ پاسخ با شما!

وای بر ما

وای بر ما ! ,

ما را چه شده است؟

انگاه که دشمنانمان حتی  زحمت پنهان کردن عداوت دیرینه خویش را نسبت به ما نمیدهند -عداوتیکه اگربگویم درگوشت وپوستشان رسوخ

کرده , سخنی به گزاف نگفته ام,  باز ما به ایشان لبخند میزنیم و لقب مقدس برادر را بر انها مینهیم.

به راستی چرا؟ ؟ ؟ ؟ ؟