سلام

در پاسخ به پست ((همراز))، آقای ممیزی عزیز نوشتند:

((میگویند راز که از دو نفر گذشت دیگر فاش است !))

 دیدم جوابی ندارم بدم.

فقط جمله ایشان را نقل قول کردم.

با سپاس از لطف ایشان و همه دوستان و بزرگواران

امیدوارم، سال سختِ آینده، برای شما آسان باشد.

درود و بدرود.

سلام

اَی نسیم سحر آرامگهِ یار کجاست                         منزل آن مَهِ عاشق کش عیّار کجاست

شبِ تار است و رَهِ وادی اَیمَن در پیش                      آتش طور کجا مَوعِدِ دیدار کجاست

هرکه آمد به جهان نقش خرابی دارد                     در خرابات مپرسید که هشیار کجاست

آن کس است اهل بشارت که اشارت داند           نکته ها هست بسی، محرم اسرار کجاست

هر سر موی مرا با تو هزاران کار است                   ما کجاییم و ملامتگر بیکار کجاست

عقل دیوانه شد آن سلسله ی مشکین کو            دل زما گوشه گرفت، ابروی دلدار کجاست

باده و مطرب و گل، جمله مُهیّاست ولی                  عَیش بی یار مُهنّا نشود، یار کجاست

حافظ از باد خزان در چمن دَهر مرنج                 فکر معقول بفرما، گل بی خار کجاست

مُهیّا: آماده

مُهنّا: گوارا

-----------------------------------------------------------------------------

پی نوشت:

داشتم به "امروز در تاریخ" در گوشه همین صفحه، نگاه می کردم که دیدم نوشته:

به نوشته شکسپیر، رومئو و ژولیت در چنین روزی با هم ازدواج کردند.(۱۳۰۲م)

-------------------------------------------------------------------------------

درود و بدرود.

سلام

در دل شب، چون شهابی ولگرد در کوچه های آسمان، پرسه می زنم

و به این می اندیشم که اگر همه دنیا را از من بگیرند،

مادامی که ذهنم از آن من است، چگونه می توانند دوست داشتن را از من بگیرند.

و هر شب، می اندیشم و به خواب می روم.

خوابیدن در خواب. خواب در خواب.

و دیگر بار صبح می شود.

من هنوز دوست دارم.

پس هستم.

حتی اگر خواب باشم.

من هستم.

هرچند دلتنگ،

من هستم.

من دوست دارم.

و کاش من نبودم که فقط بودم!

بی من بودم.

دوست می داشتم و نبودم.

می دانم سخت است.

نباشی و دوست داشته باشی.

شدنی، اما سخت است.

و من دوست دارم، حتی اگر نباشم.

شب به خیر