یک سال دیگر هم گذشت و  امروز سیزدهی دیگر به در خواهد شد

سیزدهی که به کسی بد نکرده است !

و فردا روز از نو روزی از نو !

کاش وقتی سبزه ها را گره میزنیم یاد آرزوی کودک گرسنه و بی کفش هم باشیم

یک تکه نان نرم یک لیوان آب تمیز یک کفش که ته آن سوراخ نباشد

یک مادر که کمی مادری بداند  و پدری که کمی پدر باشد !

و چند نفر مردم خوب ! که اگر هیچ ندارند با محبت باشند .

آن یکی آرزوی یک بار بوسیده شدن قبل از خواب را دارد .

کاش سنگها را که به آب انداختیم یک آرزو هم برای دلهای دردمند نا آشنا از دل

بگذرانیم . راه دوری نخواهد رفت اگر آرزوی انسانی دیگر نیز برآورده گردد و کاش

 نباشیم از آن دست که کلاه خود را محکم و دو دستی گرفته اند که نکند باد

آن را ببرد و سر مبارکشان بی کلاه بماند .کلاهی که گاه از دل و جان دیگران هم

مهمتر می شود .

نمی دانم عید چگونه گذشت !

چند ماه سخت را پشت سر گذاشتم .هر ماهش طولانی تر از یک سال .

و امشب دلم بی تاب نوشتن است .دلی که حرف برای نوشتن بسیار دارد ولی یارای

نوشتنش نیست پس هزار و یک حرف دیگر می زند تا فقط حرفی زده باشد .

کاش در آرزوی کسی جایی برای سنجد هم باشد .

سنجد هیچکس را فراموش نخواهد کرد .

آرزوهایتان برآورده باد .