هر که شد مَحرَم دل، در حَرَم یار بماند

                                               و آن که این کار ندانست، در انکار بماند

اگر از پرده برون شد دل من، عَیب مکن

                                               شکر ایزد که نه در پرده پندار بماند

صوفیان واسِتَدند از گِرَو مَی، همه رخت

                                               دلق ما بود که در خانه خَمّار بماند

خرقه پوشانِ دگر، مست گذشتند و گذشت

                                               قصه ماست که در هر سر بازار بماند

داشتم دلقی و صد عَیبِ نهان می پوشید

                                               خرقه رهن مَی و مطرب شد و زُنّار بماند

هر مَی لعل کز آن دست بلورین ستدیم

                                               آبِ حسرت شد و در چشم گُهربار بماند

جز دل من، کز ازل تا به ابد عاشق رفت

                                               جاودان کس نشنیدیم که در کار بماند

از صدای سخن عشق ندیدم خوش تر

                                               یادگاری که در این گنبد دوّار بماند

گشت بیمار که چون چشم تو گردد نرگس

                                               شیوه او نشدش حاصل و بیمار بماند

به تماشاگه زلفش دل حافظ روزی

                                               شد که باز آید و جاوید گرفتار بماند